Lagos’un nemli gecesinde Mirdan yürüyordu. Boyu 1.53, kilosu 41. Minyon bedeni neredeyse çocuksu görünüyordu ama değildi. Masmavi gözleri, omuzlarına dökülen saçları ve inanılmaz feminen hatlarıyla tam bir dönmeydi. Pantolonunun içinde 30 cm çapı bile bulmayan ufacık poposu zar zor belli oluyordu. Önde ise minnacık, neredeyse kaybolmuş bir penisi vardı; külotunun içinde küçücük bir çıkıntıdan ibaretti.
Bu gece de sınırlarını zorlamak için dışarıdaydı. Maddi sıkıntısı yoktu. Sadece o anı istiyordu: önce “direniyorum” demek, sonra o direnişin kırılmasını izlemek.
Dört iri Nijeryalı polis birden karşısına dikildi. Chukwudi, Emeka, Yusuf ve Tunde. El fenerleri yüzüne vurdu.
“Dur.”
Mirdan’ın minnacık penisi korkudan bile kıpırdamadı. Pantolonunun belinden dantelli külotun ucu göründü. Emeka fark etti, ceketi ve bluzu sertçe sıyırdı. Dantelli sütyen, küçük göğüsler, inanılmaz ince bel… Ve arkada 30 cm’yi bile bulmayan o ufacık, feminen popo ortaya çıktı.
Chukwudi güldü.
“Bak bak… Dönmeymiş. Minnacık siki var, poposu da avuç içi kadar.”
Mirdan masmavi gözlerini yere indirdi.
“Lütfen… Direniyorum. Bırakın beni.”
